Θέλω να ξέρεις

και να που πάλι απλώνεται μπλεδί χαλί
η θάλασσα μπροστά μου
φεγγάρι οι γνώσεις μου,
σύννεφα τα όνειρά μου που παίζουνε κρυφτό
στου ουρανού σου το στερέωμα

και να που πάλι ανασταίνομαι
σα κάθε βράδυ που ακούω τη φωνή σου
να με καλεί σιμά της... και ξυπνώ

και να που πάλι θέλω τόσα να σου πω...
τόσα να ομολογήσω
έτσι απλά για να τα ξέρεις
σταθερό εσύ σημείο αναφοράς μου

λένε πως μία φορά μονάχα αγαπάς
και έχουν δίκιο...
κάθε άλλη φορά που θα το νιώσεις
ανακαλείς εσύ ο ίδιος
το συναίσθημα που κατάφερες
κάποτε να νιώσεις

πλούσια λοιπόν αγάπη μου με άφησες
αν και με άδεια αγκαλιά
γεμάτη όμως από σένα
γεμάτη από αγάπη γνώριμη
νεανική εφηβική ωραία

δε μ' άφησες να ολοκληρωθώ
γυναίκα πλάι σου να γίνω...
έτσι παρέμεινα παιδί
και παιδί θα απομείνω

γλυκό το βάσανο αυτό
γλυκόπικρη η γεύση από σένα
μα... άλλο από σένα δεν ξέρω να ζητώ
και να αναγνωρίζω

μοναδική ανάμνηση στα πέτρινα όνειρά μου
εκεί που στέρεψαν οι πηγές
κι όσο κι αν διψώ
νερό δεν έχει για να πιω
όχι για μένα

και να που δάκρυα κυλούν
στα δύο μάγουλά μου
και δες γεμίσανε οι πηγές
γεύτηκα θάλασσα αλμυρή
θάλασσα ανταριασμένη

αγγίζοντας το βάθος της λύπης μου
σταμάτησα να λυπάμαι

η καρδιά μου άδεια δεν είναι
μήτε μονάχη μήτε μισή
για ότι κατάφερα να νιώσω
αιτία είσαι εσύ
εσύ κι η φύση όλη

γι αυτό κι εγώ θα αγαπώ
αιώνια και μυστικά
μία αγάπη μόνο
αυτή που τίποτα δε ζητά
και τίποτα δε γυρεύει

στα άπειρα ανθρώπινα ταξίδια μου
ας είσαι πάντα εσύ ο προορισμός μου...
εσύ θάλασσα και αγέρα της ψυχής μου...
εσύ...

μία ζωή ένα τριαντάφυλλο

μμμμμ πώς μοσχοβολάς!!
θέλω να σε αγγίξω μα δε μπορώ
τόσα αγκάθια!!
μόνο να σε μυρίζω μπορώ
και να σε κοιτάζω


θέλω να σου μιλήσω μα δε μιλάς
στέκεις βουβό και με κοιτάς
τόση σιωπή σε πέταλα μοιρασμένη
πέταλα πολλά να ακουμπά η βροχή
να ξαποσταίνει


Τι Θεία Πρόνοια κι αυτή,
κάπου πρέπει κι η βροχή ν' αναπαυθεί!


όμως δε σε αγγίζει άλλος κανείς
είναι το τίμημα σου
χάδι δε γεύτηκες ποτέ
μόνο στα όνειρά σου


γλυκό μου τριαντάφυλλο
γλυκό του κουταλιού οι στιγμές σου
στάλες δροσιάς τα δάκρυα σου
δροσοσταλίδες της αυγής στο άρωμά σου
πίνακας ακριβός η ομορφιά σου
που φεγγοβολά

στα μάτια της ψυχής που σε διαβάζει
και σε αποζητά
ακριβό μου τριαντάφυλλο μη ξεμακραίνεις
μείνε τη ζωή να ομορφαίνεις

μία η άνοιξη

μία η άνοιξη, το τριαντάφυλλο κι η μουσική
ένα χαμόγελο μία ευχάριστη χρυσή στιγμή
στα κλώνια άπλωσες χέρια που στέργιοσαν δειλή καρδιά
κι ο ήλιος έλαμψε κι ευθείς φανήκανε μικρά πουλιά

χιόνι που έλιωσε θλίψη που έσβησε η χειμωνιά
άνθη που έραναν όλα τα όνειρα με μιά ματιά
πέρνω ένα σύννεφο ένα φεγγάρι και ουρανό
για να κοσμίσω όσα θα έρθουνε για μας τους δυό

μίλα μου για δυο αστέρια μίλα μου για τη χαρά
κράτησε στα δυο σου χέρια τη μικρή μου την καρδιά
κι όταν σύννεφα θα έρθουν μη λιγήσεις ουτε στιγμη
στη καρδιά μας θα φωλιάζει η αγάπη η αληθινή!

μια καληνύχτα στο μαξιλάρι σου ακουμπώ

μια καληνύχτα στο μαξιλάρι σου ακουμπώ
μυρωμένη από άνθη ..τις στιγμές που μου χάρισες
-κι είναι τόσες όσες δεν ξέρεις-

μα μη θαρρείς πως ένας ύπνος μπορεί να μας χωρίσει
έρχομαι και μπλέκομαι μ' αρώματα στα όνειρά σου
και μία άνοιξη γευόμαστε μαζί

το κρύο ξορκίζει μία αγκαλιά δική σου
μία αγκαλιά και μόνο

αυτή σου τη χαρίζω

σαν το παιχνίδισμα του ανέμου

θυμάσαι τότε που έγνεψες στον άνεμο να με προσέχει;
από τότε στιγμή δεν έφυγε από το πλάι μου
δίνοντας πνοή στα όνειρα μου
κι σ' ό,τι περισσότερο αγαπώ
χάριζε την υφή του

πάει καιρός όμως από τότε
κι εγώ όλο προσμένω

ας μεταφραστεί αυτή μου η αναμονή
αυτή η αιώνια προσδοκία
σαν το παιχνίδισμα του ανέμου
σαν κάτι που άφησες γλυκά να με αγγίζει

κλαράκι εγώ, και πως το ανάστημα μπροστά σου να υψώσω;
μένω εδώ όμως σιμά και σ' αναπνέω