Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Το όνομά μου είναι Ζωή


Σε μενεξεδιά χρώματα αφηρημένου δειλινού
κάθισες κι εσύ να ξαποστάσεις
με την ίδια δίψα σαν του ήλιου
που γυρεύει αγκαλιά να κοιμηθεί

δίπλα σου ένας φίλος
που σε γνώριζε
από χθες από μήνες από χρόνια
από πάντα

κι όμως έψαχνε να βρει το όνομά σου

κι εσύ που χρόνια τώρα γυρεύεις τρόπο
να υπάρξεις
έσκυψες και του γνεψες... Ζωή

έτσι το δειλινό σε χρώμα πορφυρό
τυλίχθηκε με πέπλο

γιατί η Ζωή στο κόκκινο γεννιέται...

και στο λαμπύρισμα των άστρων πια
μια ερώτηση ξεπήδησε απ' τα χείλη

"Μ' αγαπάς;"

"Ναι!"

"Τότε Ζω"

2 σχόλια:

  1. ΑΡΓΩ ΛΙΓΑΚΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΕΡΧΟΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΕΑ ΣΟΥ.ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.

    ΤΕΛΕΙΟ!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όμορφες να είναι οι μέρες σου σκρουτζάκο μου,

    ναι, πράγματι δεν με ξεχνάς :-)

    σ' ευχαριστώ πολύ! να' σαι καλά πάντα!

    φιλιά ***

    ΑπάντησηΔιαγραφή