Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Πάει καιρός




Πάει καιρός
λίγος πολύς
πόσος δεν ξέρω
κι ούτε νομίζω μ' αφορά

πάει καιρός
τα ποτάμια ξεχείλισαν
τα δέντρα ψήλωσαν
η γη δεν με χωρά

κι ο ουρανός που κάποτε ταξίδευα
έκρυψε το χρώμα του από μένα
σε μιας δροσοσταλίδας τη σκιά

μπλε βαθύ χρώμα αγαπημένο

θάλασσα κι ορίζοντας μαζί

να βλέπεις

...να ακούς

και να μεθάς


πάει καιρός
πόσος δεν ξέρω
μα αρχή και τέλος
δεν υπάρχει αν αγαπάς






αν θέλετε να το απολαύσετε διακόψτε τον αγαπητό πιανίστα που παίζει στο κάτω μέρος του μπλοκ :))

5 σχόλια:

  1. πάει καιρός...και περνάει καιρός...

    τι μένει?????

    το αποτύπωμα μας...ελαφρύ και άλλοτε πιο βαρύ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι όμως νομίζω πως όλα έμειναν μέσα μας ίδια!!

    Σε φιλώ γλυκά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν υπάρχει η Αγάπη, πράγματι δεν υπάρχει αρχή και τέλος... Έτσι είναι αγαπητή Μαργαρίτα!

    φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πάει καιρός καλή μου μας έλειψες
    χαίρομαι που είσαι εδώ
    φιλιά πολλά

    πάντα φίλος σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λασπολόγε μου: όλα μια αναμονή είναι... η στιγμή που εξελίσσεται σε μέλλον... τίποτε πιο πέρα απ' αυτό δεν μας ανήκει. και τ' αποτύπωμά μας.. η ζωή μας ως τα τώρα...

    Σταλαγματιά μου: πραγματικά, μέσα μας, όλα ίδια μείναν! φιλί γλυκό κι από μένα ***

    Αγαπητέ μου nikiple: στην αγάπη καταργείται ο χρόνος... μα κι ο χρόνος δοκιμάζει την αγάπη και την επιβεβαιώνει! φιλιά πουλιά ***

    Γιάννη μου: σ' ευχαριστώ πολύ που μου το λές, δεν ξέρω αν θα είμαι συνεπής αλλά και πάλι σε ευχαριστώ!! πολλά μαργαριταρένια φιλιά φίλε μου ***

    ΑπάντησηΔιαγραφή